• 

Cechy
format	18,0 x 18,0 cm
rok	2008
strony	92
oprawa	broszurowa
ISBN	978-83-60881-08-8
wydanie	1

Grzegorz Strumyk

Język jest tu naważniejszy. Język i taniec. (...) Strumyk, niezrażont tłumem poprzedników, zaprzęga język prozy do opisania trudnej sztuki tańca, który oczywiście jest tańcem naszego codziennego życia, a to pozwala nam raz na jakiś czas upaść, potłuc się i odejść od zmysłów. Rzadko się zdarza, żeby polszczyzna pracowała w prozie z takim wdziękiem.
df, Machina

Bohaterowie tej książki (Kamila – rzeźbiarka, Darek – fotograf, Piotrek – stolarz, którzy związali się z dziwacznym tancerzem-nie-tancerzem w średnim już wieku) szukają swojego miejsca. Chcą założyć klub, w którym mają poczuć się u siebie. Ma nosić nazwę "Miejsce". Ma być swojskim miejscem dla tych, którzy nie chcą (to jednak kwastia wyboru) iść głównym traktem, którzy rozłażą się po bokach i którym wzrok także się rozbiega w poszukiwaniu tego, co – umyka. Strumyk w tej odmianie fabularnej historii o wielkiej ucieczce (...) znajduje szansę na dopasowanie w niedopasowaniu, nieustannym pragnieniu. Prawda zamykająca powieść brzmi może i banalnie, ale – banał przyłapać na gorącym uczynku, to dopiero sztuka.
Anna Marchewka, Lampa

O tym, co czytamy w książce Strumyka, trudno napisać coś pewnego. Jest ona jak zapis snu, halucynacji, narkotycznego widu. Wszystko jest tu nieoczywiste, wieloznaczne. Także dlatego, że u Strumyka najwięcej "dzieje się" w języku. A jest to język bardzo osobliwy, rozpoetyzowany, ubrany w zaskakujące porównania i niecodzienne metafory. (...) Ten specyficzny styl ulega szczególnemu zagęszczeniu w licznych opisach tańca. Dodajmy, prawdziwego tanca. Narrator może nim bowiem zatańczyć wszystko, także bezruch.
Alan Sasinowski, Kurier Szczeciński

Nierozpoznani to powieść utrzymana w ryzach współczesnego dekadentyzmu, który bardziej przejawia się w chęci „bycia dekadentem”, niż w realizacji takiego zamiaru. Właśnie dlatego bohaterowie tej książki, przemierzając wielkomiejską przestrzeń raczej marzą jedynie o własnym miejscu niż go poszukują. Można ich nazwać artystami, ale największa sztuka wyraża się w ich pragnieniu odkrycia prawdy o sobie. Tytułowi „nierozpoznani” to bowiem ludzie nierozpoznani przez siebie samych i zagubieni w meandrach wrażliwego usposobienia. Najwyrazistszym tłem ich zmagań ze zwyczajnością i przeciętnością, jest taniec, który, dzięki subtelnym, uwodzącym wręcz opisom Grzegorza Strumyka, staje się godnym najwyższego podziwu. Opisy te tworzą hipnotyzującą atmosferę, przypominającą atmosferę wypełnionego opiumowym dymem karawanseraju. Nierozpoznani urzekają narracją, wzruszającą delikatnością opisu oraz porywającą fabułą i są powieścią flirtującą ze wszystkimi sferami świadomości i nieświadomości – powieścią, która wręcz domaga się wieloaspektowego odbioru.

patronat:
portal księgarski http://www.ksiazka.net.pl
Machina http://www.machina.pl
Kurier Szczeciński http://www.kurier.szczecin.pl
Polskie Radio Szczecin http://www.radio.szczecin.pl
kwartalnik literacko-filozoficzny [fo:pa] http://www.fopa.pl

zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego